Talk, whisper, scream
Laugh, share, write

Breathe, drink, eat
Buy, sell, keep

Colour, sail, create
Drive, cycle, climb

Tickle, cuddle, stroke
Massage, kiss, love

LIVE

Tomorrow is not today
You live here and now, on this day
Did you ever stop to think about
Thinking just about today?

Why worry for tomorrow?
It will do whatever it wants
There is not much you can do to stop
Your destiny, cause it haunts

Just try to live your best life
Prosperous, loving, not crappy
Live in the moment, the here, today
The best day to be happy

met heel je hart,

ziel en smart

haar in de wind



Hoog dat hoofd

en borst vooruit

blij en luid

van angst beroofd



Heb de kracht

en zoek wie deert,

wie begeert:

kennis is macht



Houd dat bij

en gebruik het:

‘tis je target,

‘t maakt je vrij



Jouw geliefden,

echt waar, zij zijn

het geheim

tot zinvol leven



Al wat deert

zijn jouw liefdes,

de basis,

want wat je leert



Is zeggen

nu het nog kan,

“ik houd van”.

Grenzen verleggen



Je denkt vaak

“dit is belangrijk”,

geen gelijk!

’t Is vaak bijzaak



Wat indien

je hart nu stopt

niet meer klopt

heel onvoorzien?



Leef, mijn kind

Wees lief en trots

Voor als plots

’t lot van je wint

In een samenleving
waar geen mens elkaar vertrouwt
is het niet gelukkig leven
met angsten volgestouwd

Is dat waar je naar op zoek bent
en is dat wat je wilt?
We zijn al halverwege
de gevolgen zijn nog mild

Kleineren is niet menselijk
agressie evenmin
Laat de ander in zijn waarde
voor ieder groot gewin

Al is ’t woord of daad
waarmee jij je mening ventileert
Waar jij nog niet aan dacht
is dat wanneer je iemand eert

jij respect ontvangt
en een waardig leven
door de kansen die jij creëert
omdat je een ander laat leven

Goed ontwerp is simpel en sluit precies op jouw wensen aan. That’s it.

Een portfolio met enkele voorbeelden is binnenkort te vinden op deze website.

Brainstormen over een ontwerp kan via dorinda@dorinda.eu .

Waarom? Gewoon…omdat het kan.
(Misschien ook wel omdat ik zielsveel van je houd en ik je het allerliefste gelukkig wil zien.)

Het zijn allebei vooronderstellingen en beide zijn als stereotype niet waar. Waarom? Er zijn meer kandidaten van reality shows dan mogelijke banen in de (Nederlandse) showbusiness. Het overgrote deel van de (oud-)kandidaten eindigt in hun oude job en leven. Vaak zijn het de eerste finalisten van een nieuw programma die bijvoorbeeld in musicals gaan spelen of mee gaan doen aan een nieuwe reality show, denk aan Jim, Jamai en Britt (uit ‘t programma Take Me Out die later meedeed aan Echte Meisjes in de Jungle). Misschien kennen we er van Big Brother nog een paar (Amanda en gore Jaap?), maar niemand verneemt nog iets van ze totdat een televisiemaker brood ziet in het voor paal zetten van deze oud-kandidaten. Vaak zijn ze happig genoeg om voor een paar centen voor paal te wórden gezet en zo is de cirkel rond. Of je zo echt wilt eindigen..? Ik geef er persoonlijk niet de voorkeur aan.

En waarom is beroemd zijn niet het hoogste doel in het leven zul je je afvragen? Nou, bijvoorbeeld omdat familie en vrienden in situaties waarin het er echt toe doet, het allerbelangrijkste in ‘t leven blijken te zijn. En gezondheid is de absolute basisvoorwaarde voor geluk. Naast deze nominale redenen gelden ook enige praktische. Hierboven is reeds vermeld dat de kans groot is dat je televisiecarrière uitdraait op het zijn van het lachertje van de show (daar had Jensen er zelfs een aantal van, waaronder Herman, Kelly en de zanger met het grote, scheve gebit). Shows als Holland’s got talent en hebben zelfs als grote publiekstrekker de waanzinnig lachwekkende eerste audities waar veel mensen graag naar kijken. Deze (tijdelijke en beschamende) roem kan je de rest van je leven achterna zitten; een nieuwe werkgever Googlet tegenwoordig je naam bijvoorbeeld. Natuurlijk doen ook de wèl talentvolle kandidaten het goed als kijkcijferkanon, maar wanneer je niet als winnaar eindigt word je alsnog op een vrij gênante (overigens goed verpakte) wijze aan de schandpaal genageld; het jurycommentaar is vaak meedogenloos en, het moet gezegd, wordt pas milder naarmate de afleveringen van de show vorderen. De betere kandidaten blijven tenslotte over, maar de afgang van de verliezers moet en zal publiek zijn!

Wat nou te denken van al deze reality shows, die ‘Big Brother is watching you’-concepten? Wat je wilt. Het is nog steeds ontzettend populair, miljoenen mensen in Nederland kijken naar talentenjachten op tv. De mensen die zich als kandidaat opgeven werken net zo hard mee aan het in leven houden van dit soort programma’s als de makers ervan, want zonder kandidaten natuurlijk geen show. Na het ontstaan van het concept Big Brother in Nederland is het over de gehele wereld uitgegroeid tot een denderend succes. We zien er blijkbaar iets in, we vinden het leuk. Wat dat is? Misschien een stuk herkenning, misschien een gevoel dat we niet de enige zijn die iets raars doen of hebben, of dat er altijd mensen erger zijn dan jijzelf. Misschien wachten we op een nieuwe god om te aanbidden, op een nieuwe rockstar of soul-legende om fan van te zijn. Misschien moeten we tegen iemand opkijken of juist op iemand neerkijken. Wellicht is het ook maar puur dat we het idee hebben dat we iemand van binnen en van buiten kennen. We leven tenslotte tijdens een belangrijk gedeelte van iemands leven met hem of haar mee vanachter ons televisiescherm. Willen we mensen zien afgaan of willen we zien opleven? Het hangt af van het programma, maar sensatie is wat we zoeken. Sensatie in het leven van een persoon zoals jij en ik. Het idee dat wij beter zijn dan iemand anders of juist het idee dat een gewoon mens zoals jij en ik ook z’n dromen kan verwezenlijken.

We moeten geloven. We moeten geloven dat er meer is in het leven. We moeten geloven dat wij goed zijn, beter dan de rest en dat de sky the limit is. In de maatschappij die we zelf creëren staan we onder druk om het beste uit onszelf te halen. We hebben geen tijd te verliezen. Bekend worden bij het grote publiek is een must geworden: dán heb je het gemaakt in het leven, dan heb je iets zinnigs bereikt.

In deze wereld waarin het beste uit jezelf halen, zowel fysiek als mentaal, een must is geworden, in deze wereld waarin van ons geëist wordt perfect te zijn om mee te mogen doen, zijn reality shows als een parasiet die zich voedt op zijn gastheer. Het gevecht draait om de strijd alles op te geven om jezelf te bewijzen als die persoon waar op vele (of alle) vlakken niemand aan kan tippen. Een gezin hebben, je kinderen opvoeden, een boerderijtje runnen of geld in het laatje brengen is niet meer genoeg.

Religie is in grote lijnen uit onze levens verdwenen, de massa heeft geen God meer om op te vertrouwen en voor te leven. De meesten volgen Zijn regels niet meer, regels die ons vertellen niet ten koste van alles aan al onze verlangens gehoor te geven. Zonder die regels zijn we onbehouden en stuurloos. Ook de consumptiemaatschappij houdt daarmee verband. We leven in de Westerse wereld mentaal in een toestand van toenemende anomie, dat wil zeggen volledige normloosheid. We hebben nauwelijks nog een ijkpunt voor onze normen en waarden en hebben in die toestand de maatschappij zoals die nu is zelf gecreëerd. Jezelf tot het uiterste brengen, het ultieme bereiken in je carrière, gezin, lichaam, hobby’s en sport: we moeten het allemaal kunnen en het liefst tegelijk. Reality shows passen, zoals reeds uitgelegd, als persoonlijk ijkpunt prima in die vernieuwde hedendaagse cultuur waarmee we onze weg banen in de anomie. Ik zou het de anomultuur willen noemen: we hebben onze oude culturele en morele normen en waarden aangepast aan de immer toenemende anomie, wat zich uit in een strijd om perfectie.

De anomultuur leidt tot volstrekte stuurloosheid omdat regels ontbreken die trachten ons gedrag in toom te houden. Tegenwoordig geldt: hoe gekker hoe beter. Worden we hier gelukkig door? Geluk blijkt van ondergeschikt belang: doen wat de nieuwe regels van de massa van je eisen is het hogere doel in het leven en geloof me, het kan niet gek genoeg.